Nie daję rady. Znam teorię podniesienia się, ale w praktyce upadam.

Teoria brzmi: rób swoje i miej wyjebane na resztę. Staram się robić swoje, chcę na górę. Z góry lepiej widać, jaki syf jest na dole.

Na razie stałe niewypłakanie.

Tak, smęcę, tak, to jeszcze pewnie trochę potrwa, tak, jest źle.

W kuchni siedzą dziewczyna i chłopiec. Wchodzi druga dziewczyna.
Dziewczyna I: O, tak wygląda człowiek, który się w nocy stukał.
Dziewczyna II: No... w skali od 1 do 10 coś koło 6, a rozmiary i technikę opiszę Ci później.
Chłopiec: ...

Podobno kobiety nie podchodzą tak do seksu... Przedmiotowo w sensie. Nic dziwnego, że Chłopca zamurowało.

Jesteśmy specyficzne.

PS Chłopiec się w nocy nie stukał.

Nastał ten cudowny okres w roku, kiedy zaczynam odczuwać wzmożony pęd do wiedzy. Żeby sobie nie przeszkadzać w jej przyswajaniu, nie chcę widzieć nikogo, z nikim nie rozmawiać i lepiej mnie nie zaczepiać bo jestem agresywna*. Oprócz tego jestem też półprzytomna z niewyspania, stres mnie zżera i sram ze strachu, co skutkuje rekordowo wysokim zużyciem uczelnianego papieru toaletowego. Najlepiej się czuję leżąc odłogiem i słuchając, jak zminy pot mnie oblewa. Stan ten potrwa jeszcze chwilę, a po upłynięciu owej chwili mam szczery zamiar upić się do nieprzytomności. Uprzednio tańcząc na stole, wznosząc nieparlamentalne okrzyki i przelatując co najmniej trzech barmanów (niekoniecznie naraz). Nowe wieści zaraz po wytrzeźwieniu, stay tuned.

*dotyczy to zwłaszcza wykładowców.

PS alternatywą jest walnięcie na zawał z ulgi, że już po wszystkim
PPS jak można zachować zdrowy umysł czytając, że spółgłoski laryngalne są hipotetycznymi dla idnoeuropejskiego, powstałymi prawdopodobnie z połączenia uwularnych i faryngalnych. Czysta pornografia.
PPPS napisanie składnego posta jest jeszcze trudniejsze.