Wiele lat temu pewna osoba powiedziała mi, że jestem taką osobą, którą można albo kochać albo nienawidzić. Bardzo mi się to spodobało i uczepiłam się tej iluzji kurczowo. Przez lata, ponieważ nikt mnie specjalnie nie kochał, uznawałam, że wszyscy mnie nienawidzą, tylko po to, żeby nie dopuścić do siebie tego, co było smutna prawdą: że wszyscy mają mnie po prostu gdzieś.

Jakim prawem chcę planować przyszłość, nawet tę niezbyt odległą, skoro nie jestem w stanie wykonać swojego planu na nadchodzący tydzień? Jestem na etapie, kiedy wolę pozostawić moja przyszłość w sferze słów i tylko przesuwać daty końcowe, bo to nie wymaga działania teraz, a więc nie grozi męczącymi nadziejami na powodzenie ani porażką. Wlazłam w ten ochronny kokon i tylko wydłubałam sobie dziurkę w ścianie, żeby patrzeć jak mija sobie życie innych ludzi, bo moje jest zakonserwowane i nic się już nie da zrobić poza czekaniem na ostateczny rozkład. Tylko ten strach, gdy kładę się spać, trochę uwiera.

Nie chcę być w kokonie. Nie umiem wyjść.

Inspiracje potrafią przyjść niespodziewane, nawet podczas najbardziej irytującej pracy.
Każę sobie wytatuować κάμνω, najlepiej w widocznym miejscu.